Emoties en internet

Je komt aanlopen en opeens zie je een onbekende man jouw vriend een klap geven, en nog een klap. Boosheid krijgt de overhand en je stort je op die man. Je maakt het niet te bont en de man druipt af met twee blauwe ogen (hij had daarvoor nog bruine ogen, ja). Je vriend is blij dat je te hulp schoot en in de kroeg smaakt het bier heerlijk.

De volgende dag spreek je een kennis en die vertelt dat zijn collega in elkaar is geslagen door twee gasten. Het bleek dat die man verhaal kwam halen nadat zijn vierjarige zoon een duw had gekregen, was gevallen en daardoor lelijke schaafwonden op beide armen had overgehouden. Uit het verhaal bleek, dat jouw vriend dit had gedaan. Reden onbekend. Maar je voelt je nu toch wel lullig, want wie had nu gelijk?

In dit voorbeeld blijkt dat het zóóóóó gemakkelijk is snel te oordelen en partij te kiezen. De waarheid zit vaak gecompliceerder in elkaar. Het is van groot belang om in conflicten het hoofd koel te houden en beide partijen hun verhaal te laten doen.

Met internet wordt het echter nog gemakkelijker om alle kanten op te slaan. Het bevalt je niet, dus meppen maar. Anderen lezen (en zien) één kant van het verhaal en hopla, de sneeuwbal is aan het rollen.

"De mogelijke dader van de moord op een scholier uit Alkmaar werd al snel digitaal gelyncht. Het ging zelfs zo ver dat Hyves en Partypeep besloten het profiel van Pepijn V. te verwijderen. Hoe ver kan je gaan op internet?" Bron: nu.nl/Christiaan Alberdingk Thijm

In ons rechtsysteem overheerst ratio in plaats van emotie. Dat is niet voor niets. Een foute aanname is snel gemaakt. Het zou ook niet leuk zijn als plots iemand jou van hekserij beschuldigd en voordat je het weet, zonder rechtsgang, sta je te zweten op de brandstapel.

"Internet neemt steeds vaker de functie van de middeleeuwse schandpaal over. Websites worden opgezet om 'de vijand' genadeloos te kakken te zetten." Bron: hccmagazine.nl

Moeten we dit fenomeen reguleren, een wet er tegenaan gooien, anders? Lastig hoor, zeker internationaal gezien.

Maar wat dan wel? Begin bij jezelf. Los van internet, zorgen dat je goed bent geïnformeerd en beide kanten van een conflict kan begrijpen. En met internet, zorgen dat je niet als ongeleid projectiel mee gaat schieten. Daarnaast mag je anderen ook aanspreken op gedrag, zeker de mensen die je liefhebt in je omgeving.

Opstappen als het tegenzit?

"Het opstappen van het volledige partijbestuur heeft de PvdA geen soelaas gebracht in de peilingen. Sterker nog, de sociaaldemocraten staan volgens de laatste opiniepeiling van Maurice de Hond, die vandaag bekend wordt, op slechts 24 zetels, 2 minder dan vorige week." Bron: De Telegraaf

Dus nu moet Wouter Bos ook maar opstappen?

Natuurlijk is de druk hoog en heb je het niet alleen in eigen hand, maar tegenwoordig stappen mensen wel heel snel op bij wat tegenslag. Als je als vader even mis zit in de opvoeding, gooi je het bijltje er dan ook bij neer?

Normen en Waarden (1)

Weet u eigenlijk het verschil tussen normen en waarden?

Voor de woorden normen en waarden bestaan uiteraard meerdere betekenissen, echter doel ik hier specifiek op de twee woorden in één adem uitgesproken "normen en waarden". Dus in de zin van maatschappelijke omgangsvormen.

Normen zijn over het algemeen extern gedreven, opgelegd aan de mens zoals wetten.

Waarden zijn intern gedreven, iets vanuit de mens zelf zoals idealen.

Een voorbeeld is het niet doden van andere mensen. In de meeste landen is er een norm (wet) die doden van mensen verbiedt. Daarnaast hebben heel veel mensen een waarde (persoonlijk ideaal) die doden van mensen verafschuwt.

In veel landen mag je niet meer in het openbaar roken, een opgelegde norm. In Nederland is dit nog niet zover, dus vragen sommige rokers aan hun tafelgenoten of ze een sigaret mogen opsteken. Dit is dan een waarde, want de roker communiceert over zijn gedrag met zijn omgeving.

Wanneer bijvoorbeeld politieke leiders spreken over "normen en waarden", bedoelen ze hopelijk specifiek "waarden". Over "waarden" zijn we nooit uitgesproken.

Asielzoekers mogen één keer liegen

Nee toch hè. Het is toch niet te geloven.

"Asielzoekers die maximaal één keer een valse identieit hebben opgegeven, kunnen toch in aanmerking komen voor het generaal pardon. Dat staat in de criteria voor het pardon, waarvan de rest waarschijnlijk later vandaag naar buiten komt. Wie vaker dan één keer heeft gelogen, valt buiten de regeling die het kabinet voorbereidt." Bron: NOS

Hoe gaat onze overheid dit criterium objectief en 'eerlijk' gebruiken?

Hoe weet je nu of iemand één keer heeft gelogen of meer? En als iemand twee keer heeft gelogen, hoe voorkom je dan dat een aardige ambtenaar er niet één keer van maakt? Ligt het trouwens ergens vast, hoe vaak iemand heeft gelogen? Dan weten we vast ook al om hoeveel asielzoekers het gaat die nu 'extra' in aanmerking komen.